Turkish Travels

The Ottoman Empire was one of history’s longest-lasting empires, emerging in northwestern Anatolia in the late 13th century under Osman I. From a small frontier principality, it expanded rapidly under his successors, capturing Constantinople in 1453 and making it the centre of a powerful empire.

At its peak during the 16th century, particularly under Süleyman the Magnificent, the empire stretched across three continents, encompassing large parts of southeastern Europe, Anatolia, the Middle East and North Africa. It also controlled the holy cities of Mecca and Medina and became one of the world’s major political and military powers.

The empire’s decline was gradual, caused by military defeats, economic difficulties, internal political problems and the growing strength of European powers. Reforming sultans attempted to modernise the empire, but increasing nationalism and territorial losses, particularly in the Balkans, weakened Ottoman control. Defeat in the First World War brought the final collapse, and the Ottoman Sultanate was abolished in 1922, ending more than six centuries of Ottoman rule.

1. Osman I (c. 1258 – 1326)
   Founder of the Ottoman dynasty and the principality that became the Ottoman Empire. He established an independent state in northwestern Anatolia and began the expansion of the Ottoman territories at the expense of the Byzantine Empire.
2. Orhan (1281 – 1362)
   Osman’s son and second Ottoman ruler. He expanded Ottoman territory considerably, captured Bursa and made it the capital, and established a permanent Ottoman presence in Europe following the capture of Gallipoli.
3. Murad I (1326 – 1389)
   Greatly expanded Ottoman territory in the Balkans and established Adrianople (Edirne) as the Ottoman capital. He defeated Serbian forces at the Battle of Kosovo in 1389, where he was assassinated.
4. Bayezid I (1360 – 1403)
   Known as Yıldırım (the Thunderbolt) for his speed and military energy. He expanded rapidly in Anatolia and the Balkans but suffered a devastating defeat against Timur at Ankara in 1402 and died in captivity.
5. Mehmed I (1389 – 1421)
   Reunited the Ottoman territories after the devastating civil war known as the Ottoman Interregnum. His successful struggle against his brothers restored the unity of the empire and laid the foundations for its later recovery.
6. Murad II (1404 – 1451)
   Strengthened the empire after the Interregnum and achieved major victories in the Balkans. He briefly abdicated in favour of his son Mehmed II before returning to power and defeating the Crusaders at Varna and the Second Battle of Kosovo.
7. Mehmed II (1432 – 1481)
   Known as Mehmed the Conqueror (Fatih). He captured Constantinople in 1453, ending the Byzantine Empire, and transformed the city into the Ottoman capital. He subsequently expanded Ottoman control throughout Anatolia and southeastern Europe.
8. Bayezid II (1447 – 1512)
   A comparatively peaceful and scholarly ruler who consolidated his father’s conquests. He encouraged trade, culture and architecture and welcomed many Jewish refugees expelled from Spain in 1492.
9. Selim I (1470 – 1520)
   Known as Selim the Grim (Yavuz). He dramatically expanded the empire by defeating the Safavids and conquering Syria, Palestine and Egypt. His victories brought the holy cities of Mecca and Medina under Ottoman authority.
10. Süleyman I (1494 – 1566)
    Known as Süleyman the Magnificent and Kanuni (the Lawgiver). He presided over the empire’s greatest period of territorial expansion, legal reform, architecture and cultural achievement. He died during the siege of Szigetvár in Hungary.
11. Selim II (1524 – 1574)
    The first Ottoman sultan to spend much of his reign away from the battlefield. His reign saw continued expansion, including the conquest of Cyprus, although the Ottoman fleet suffered defeat at Lepanto in 1571.
12. Murad III (1546 – 1595)
    His reign saw continued expansion into Persia and the Caucasus. The empire reached an enormous territorial extent, while court politics, factionalism and increasing palace influence became increasingly important.
13. Mehmed III (1566 – 1603)
    Personally participated in the campaign against Austria and won the Battle of Mezőkeresztes. His reign is also remembered for the execution of numerous brothers when he became sultan, reflecting the harsh succession practices of the period.
14. Ahmed I (1590 – 1617)
    Best remembered for commissioning the magnificent Blue Mosque (Sultan Ahmed Mosque) in Istanbul. His reign saw wars against Austria and Persia and an important change in succession tradition, favouring senior members of the dynasty.
15. Mustafa I (1591 – 1639)
    Sultan on two separate occasions, Mustafa suffered from serious health and political difficulties and was deposed after his first brief reign. He returned to the throne in 1622 but was removed again the following year.
16. Osman II (1604 – 1622)
    A young and ambitious ruler who attempted military and administrative reforms. He sought to reduce the influence of the Janissaries, provoking their revolt. He was deposed and brutally murdered by rebel Janissaries.
17. Murad IV (1612 – 1640)
    A powerful and authoritarian ruler who restored central authority after years of instability. He famously banned alcohol and tobacco in Istanbul and personally led the successful campaign that recaptured Baghdad from the Safavids in 1638.
18. İbrahim (1615 – 1648)
    Known as İbrahim the Mad, although the description is historically simplistic. His reign was dominated by palace politics and financial problems. He was deposed and eventually executed after opposition from officials and religious authorities.
19. Mehmed IV (1642 – 1693)
    Known as Mehmed the Hunter because of his passion for hunting. His reign initially saw powerful grand viziers achieve military successes, including the conquest of Crete, but ended with major defeats against European powers.
20. Süleyman II (1642 – 1691)
    A relatively inexperienced ruler who came to the throne after decades within the palace. His reign saw important military recovery under the Köprülü family, including victories against the Habsburgs.
21. Ahmed II (1643 – 1695)
    His short reign continued the struggle against the Habsburgs following the Ottoman defeat at Vienna. Ottoman forces achieved some successes, but the empire remained under considerable military pressure from European powers.
22. Mustafa II (1664 – 1703)
    Initially attempted to restore the tradition of personally leading armies. Following military defeats against Austria, he was forced to accept the Treaty of Karlowitz in 1699, marking major Ottoman territorial losses in Europe.
23. Ahmed III (1673 – 1736)
    His reign is associated with the Tulip Era, a period of cultural refinement, gardens, architecture and increasing European influence. The empire also experienced military conflict with Russia and Austria before the Patrona Halil revolt ended his reign.
24. Mahmud I (1696 – 1754)
    Came to power after the Tulip Era and restored stability following the Patrona Halil revolt. His reign included successful wars against Persia and Austria and continued administrative and military reforms.
25. Osman III (1699 – 1757)
    A short-reigning sultan who spent much of his earlier life confined within the palace. His three-year reign was relatively uneventful compared with many of his predecessors.
26. Mustafa III (1717 – 1774)
    A reform-minded ruler who recognised the need to modernise the Ottoman military. He attempted to strengthen the state but faced the growing power of Russia, culminating in the disastrous Russo-Turkish War.
27. Abdülhamid I (1725 – 1789)
    Inherited an empire facing serious Russian pressure. Despite territorial losses, he supported military and administrative reforms and established important educational and military institutions.
28. Selim III (1761 – 1808)
    A major reformer who introduced the Nizam-ı Cedid (New Order) to modernise the army and state. Powerful conservative groups opposed his reforms, leading to his deposition and eventual death during a subsequent political crisis.
29. Mustafa IV (1779 – 1808)
    A short-lived reaction against Selim III’s reforms. He became sultan after Selim’s deposition but was overthrown by reformist forces under Alemdar Mustafa Pasha and was subsequently executed.
30. Mahmud II (1785 – 1839)
    A transformative reformer who modernised the Ottoman state and army. In 1826 he destroyed the Janissary corps, known as the Auspicious Incident, and introduced wide-ranging administrative, military and social reforms.
31. Abdülmecid I (1823 – 1861)
    His reign was dominated by the Tanzimat reforms, which sought to modernise government, law and society. The period also witnessed the construction of major Western-style buildings and increasing European influence.
32. Abdülaziz (1830 – 1876)
    Continued modernisation and greatly expanded the Ottoman navy. He became the first Ottoman sultan to officially visit Western Europe. Growing financial difficulties and political opposition eventually led to his deposition and death.
33. Murad V (1840 – 1904)
    A liberal-minded sultan who reigned for only 93 days. His mental and physical health prevented him from effectively ruling, and he was deposed in favour of his brother Abdülhamid II.
34. Abdülhamid II (1842 – 1918)
    One of the most controversial Ottoman sultans. He ruled autocratically while promoting Pan-Islamism, modern communications and education. He survived numerous challenges but was deposed during the Young Turk Revolution in 1909.
35. Mehmed V (1844 – 1918)
    A largely ceremonial sultan during the constitutional period. His reign encompassed the Young Turk era, the Italo-Turkish War, the Balkan Wars and the First World War, during which the Ottoman Empire suffered catastrophic territorial losses.
36. Mehmed VI (1861 – 1926)
    The last Ottoman sultan. He reigned during the final collapse of the empire following the First World War. The sultanate was abolished by the Turkish Grand National Assembly on 1 November 1922, ending more than six centuries of Ottoman rule.

Osmanlı İmparatorluğu, tarihin en uzun ömürlü imparatorluklarından biriydi. 13. yüzyılın sonlarında Osman Gazi tarafından kuzeybatı Anadolu’da kurulan küçük bir sınır beyliğinden ortaya çıktı. Haleflerinin döneminde hızla genişleyen Osmanlılar, 1453’te Konstantinopolis’i fethederek burayı güçlü bir imparatorluğun merkezi hâline getirdi.

İmparatorluk, özellikle Kanuni Sultan Süleyman döneminde 16. yüzyılda en geniş sınırlarına ulaştı. Üç kıtaya yayılan Osmanlı toprakları, Güneydoğu Avrupa’nın, Anadolu’nun, Orta Doğu’nun ve Kuzey Afrika’nın büyük bölümünü kapsıyordu. Ayrıca Mekke ve Medine gibi kutsal şehirleri de kontrolü altında bulunduruyor ve dünyanın başlıca siyasi ve askerî güçlerinden biri hâline geliyordu.

İmparatorluğun gerilemesi; askerî yenilgiler, ekonomik sorunlar, iç siyasi problemler ve Avrupa güçlerinin giderek artan gücü nedeniyle yavaş yavaş gerçekleşti. Reformcu padişahlar imparatorluğu modernleştirmeye çalıştı, ancak özellikle Balkanlar’da artan milliyetçilik ve toprak kayıpları Osmanlı hâkimiyetini zayıflattı. Birinci Dünya Savaşı’ndaki yenilgi, imparatorluğun nihai çöküşünü getirdi ve Osmanlı Sultanlığı 1922’de kaldırılarak altı yüzyılı aşkın Osmanlı hâkimiyetine son verildi.

1. Osman Gazi (yaklaşık 1258 – 1326)
   Osmanlı hanedanının ve daha sonra Osmanlı İmparatorluğu’na dönüşecek beyliğin kurucusudur. Kuzeybatı Anadolu’da bağımsız bir devlet kurarak Bizans İmparatorluğu’nun aleyhine Osmanlı topraklarının genişlemesini başlattı.
2. Orhan Gazi (1281 – 1362)
   Osman Gazi’nin oğlu ve ikinci Osmanlı hükümdarıdır. Osmanlı topraklarını önemli ölçüde genişletti, Bursa’yı fethederek başkent yaptı ve Gelibolu’nun ele geçirilmesinin ardından Osmanlıların Avrupa’da kalıcı bir varlık göstermesini sağladı.
3. I. Murad (1326 – 1389)
   Osmanlı topraklarını Balkanlar’da büyük ölçüde genişletti ve Edirne’yi Osmanlı başkenti yaptı. 1389’da Kosova Savaşı’nda Sırp kuvvetlerini mağlup etti ve savaş sırasında öldürüldü.
4. I. Bayezid (1360 – 1403)
   Hızı ve askerî enerjisi nedeniyle Yıldırım Bayezid olarak tanındı. Anadolu ve Balkanlar’da hızla genişledi, ancak 1402’de Ankara Savaşı’nda Timur’a karşı ağır bir yenilgiye uğradı ve esaret altında öldü.
5. I. Mehmed (1389 – 1421)
   Osmanlı Fetret Devri olarak bilinen yıkıcı iç savaşın ardından Osmanlı topraklarını yeniden birleştirdi. Kardeşlerine karşı verdiği başarılı mücadele, imparatorluğun birliğini yeniden sağladı ve daha sonraki toparlanmanın temellerini attı.
6. II. Murad (1404 – 1451)
   Fetret Devri’nin ardından imparatorluğu güçlendirdi ve Balkanlar’da önemli zaferler kazandı. Kısa bir süreliğine oğlu II. Mehmed lehine tahttan çekildi, ancak daha sonra yeniden iktidara geldi ve Varna Savaşı ile II. Kosova Savaşı’nda Haçlı ordularını mağlup etti.
7. II. Mehmed (1432 – 1481)
   Fatih Sultan Mehmed olarak tanınır. 1453’te Konstantinopolis’i fethederek Bizans İmparatorluğu’na son verdi ve şehri Osmanlı başkentine dönüştürdü. Daha sonra Anadolu ve Güneydoğu Avrupa’daki Osmanlı hâkimiyetini genişletti.
8. II. Bayezid (1447 – 1512)
   Babası tarafından gerçekleştirilen fetihleri sağlamlaştıran, nispeten barışçıl ve bilime önem veren bir hükümdardı. Ticaret, kültür ve mimariyi destekledi ve 1492’de İspanya’dan sürülen çok sayıda Yahudi mülteciyi Osmanlı topraklarına kabul etti.
9. I. Selim (1470 – 1520)
   Yavuz Sultan Selim olarak tanınır. Safevileri yenilgiye uğratarak ve Suriye, Filistin ve Mısır’ı fethederek imparatorluğu büyük ölçüde genişletti. Zaferleri sonucunda Mekke ve Medine kutsal şehirleri Osmanlı hâkimiyeti altına girdi.
10. I. Süleyman (1494 – 1566)
    Kanuni Sultan Süleyman olarak tanınır. Osmanlı İmparatorluğu’nun toprak genişlemesi, hukuk reformları, mimari ve kültürel gelişim açısından en güçlü dönemine başkanlık etti. 1566’da Macaristan’daki Zigetvar Kuşatması sırasında öldü.
11. II. Selim (1524 – 1574)
    Saltanatının büyük bölümünü savaş meydanlarından uzakta geçiren ilk Osmanlı padişahıydı. Kıbrıs’ın fethi de dâhil olmak üzere genişleme devam etti, ancak Osmanlı donanması 1571’de İnebahtı Deniz Savaşı’nda yenilgiye uğradı.
12. III. Murad (1546 – 1595)
    Saltanatı sırasında İran ve Kafkasya yönünde genişleme devam etti. İmparatorluk son derece geniş topraklara ulaşırken saray siyaseti, hizipçilik ve saray nüfuzunun artması giderek daha önemli hâle geldi.
13. III. Mehmed (1566 – 1603)
    Avusturya’ya karşı düzenlenen sefere bizzat katıldı ve Haçova Muharebesi’ni kazandı. Saltanata geçtiğinde çok sayıda kardeşinin idam ettirilmesiyle de hatırlanır; bu durum dönemin sert veraset uygulamalarını yansıtmaktadır.
14. I. Ahmed (1590 – 1617)
    İstanbul’daki görkemli Sultanahmet Camii’ni yaptırmasıyla tanınır. Saltanatı sırasında Avusturya ve İran ile savaşlar yaşandı ve veraset geleneğinde önemli bir değişiklik gerçekleşerek hanedanın yaşça büyük üyelerine öncelik verilmeye başlandı.
15. I. Mustafa (1591 – 1639)
    İki ayrı dönemde padişahlık yaptı. Ciddi sağlık ve siyasi sorunlar yaşadı ve ilk kısa saltanatından sonra tahttan indirildi. 1622’de yeniden tahta çıktı ancak ertesi yıl tekrar tahttan indirildi.
16. II. Osman (1604 – 1622)
    Askerî ve idari reformlar yapmaya çalışan genç ve hırslı bir hükümdardı. Yeniçerilerin etkisini azaltmaya çalışması onların isyanına yol açtı. Tahttan indirildi ve isyancı Yeniçeriler tarafından vahşice öldürüldü.
17. IV. Murad (1612 – 1640)
    Yıllarca süren istikrarsızlığın ardından merkezi otoriteyi yeniden güçlendiren güçlü ve otoriter bir hükümdardı. İstanbul’da alkol ve tütünü yasaklamasıyla tanınır. 1638’de Safevilerden Bağdat’ı geri alan başarılı sefere bizzat komuta etti.
18. İbrahim (1615 – 1648)
    Genellikle Deli İbrahim olarak anılır, ancak bu tanımlama tarihsel açıdan oldukça basitleştiricidir. Saltanatı saray siyaseti ve mali sorunların etkisi altında geçti. Devlet görevlileri ve dinî otoritelerin muhalefeti sonucunda tahttan indirildi ve sonunda idam edildi.
19. IV. Mehmed (1642 – 1693)
    Avcılığa olan tutkusu nedeniyle Avcı Mehmed olarak tanındı. Saltanatının ilk döneminde güçlü sadrazamlar Girit’in fethi de dâhil olmak üzere askerî başarılar elde etti, ancak saltanatının sonu Avrupa güçleri karşısında alınan büyük yenilgilerle geldi.
20. II. Süleyman (1642 – 1691)
    Hayatının onlarca yılını saray içinde geçirdikten sonra tahta çıkan, deneyimi sınırlı bir hükümdardı. Saltanatı sırasında Köprülü ailesinin öncülüğünde askerî toparlanma yaşandı ve Habsburglara karşı önemli zaferler kazanıldı.
21. II. Ahmed (1643 – 1695)
    Kısa süren saltanatı, Osmanlıların Viyana yenilgisinin ardından Habsburglara karşı mücadelenin devam ettiği bir döneme denk geldi. Osmanlı kuvvetleri bazı başarılar elde etse de imparatorluk Avrupa güçlerinin önemli askerî baskısı altında kalmaya devam etti.
22. II. Mustafa (1664 – 1703)
    Başlangıçta ordulara bizzat komuta etme geleneğini yeniden canlandırmaya çalıştı. Avusturya karşısındaki askerî yenilgilerin ardından 1699’da Karlofça Antlaşması’nı kabul etmek zorunda kaldı. Bu antlaşma, Osmanlıların Avrupa’da önemli toprak kayıplarına uğramasına yol açtı.
23. III. Ahmed (1673 – 1736)
    Saltanatı; kültürel incelik, bahçeler, mimari ve Avrupa etkisinin giderek arttığı Lale Devri ile ilişkilendirilir. İmparatorluk aynı zamanda Rusya ve Avusturya ile savaşlar yaşadı ve Patrona Halil İsyanı’nın ardından saltanatı sona erdi.
24. I. Mahmud (1696 – 1754)
    Lale Devri’nin ardından iktidara geldi ve Patrona Halil İsyanı sonrasında istikrarı yeniden sağladı. Saltanatı sırasında İran ve Avusturya’ya karşı başarılı savaşlar yapıldı ve idari ve askerî reformlar sürdürüldü.
25. III. Osman (1699 – 1757)
    Kısa süre hüküm süren ve hayatının büyük bölümünü sarayda kapalı bir şekilde geçiren bir padişahtı. Üç yıllık saltanatı, kendisinden önceki birçok hükümdarın dönemine kıyasla oldukça sakin geçti.
26. III. Mustafa (1717 – 1774)
    Osmanlı ordusunu modernleştirme ihtiyacını fark eden reform yanlısı bir hükümdardı. Devleti güçlendirmeye çalıştı, ancak Rusya’nın giderek artan gücüyle karşı karşıya kaldı ve bu durum yıkıcı Osmanlı-Rus Savaşı’na kadar uzandı.
27. I. Abdülhamid (1725 – 1789)
    Rusya’nın ciddi baskısıyla karşı karşıya olan bir imparatorluğu devraldı. Toprak kayıplarına rağmen askerî ve idari reformları destekledi ve önemli eğitim ve askerî kurumların kurulmasına öncülük etti.
28. III. Selim (1761 – 1808)
    Nizam-ı Cedid adı verilen kapsamlı reformlarla Osmanlı ordusunu ve devletini modernleştirmeye çalışan önemli bir reformcuydu. Güçlü muhafazakâr gruplar reformlarına karşı çıktı ve bu durum tahttan indirilmesine, ardından da yaşanan siyasi kriz sırasında öldürülmesine yol açtı.
29. IV. Mustafa (1779 – 1808)
    III. Selim’in reformlarına karşı gelişen kısa süreli bir tepki dönemini temsil eder. Selim’in tahttan indirilmesinin ardından padişah oldu, ancak Alemdar Mustafa Paşa önderliğindeki reform yanlısı güçler tarafından devrildi ve daha sonra idam edildi.
30. II. Mahmud (1785 – 1839)
    Osmanlı devletini ve ordusunu modernleştiren dönüştürücü bir reformcuydu. 1826’da Yeniçeri Ocağı’nı kaldırdı; bu olay Vak’a-i Hayriye olarak bilinir. Ayrıca geniş kapsamlı idari, askerî ve toplumsal reformlar gerçekleştirdi.
31. Abdülmecid I (1823 – 1861)
    Saltanatı, yönetimi, hukuku ve toplumu modernleştirmeyi amaçlayan Tanzimat reformlarıyla şekillendi. Bu dönemde önemli Batı tarzı yapıların inşa edilmesine ve Avrupa etkisinin giderek artmasına da tanık olundu.
32. Abdülaziz (1830 – 1876)
    Modernleşme çalışmalarını sürdürdü ve Osmanlı donanmasını büyük ölçüde güçlendirdi. Batı Avrupa’yı resmî olarak ziyaret eden ilk Osmanlı padişahı oldu. Artan mali sorunlar ve siyasi muhalefet sonunda tahttan indirilmesine ve ölümüne yol açtı.
33. V. Murad (1840 – 1904)
    Liberal görüşlere sahip bir padişahtı ve yalnızca 93 gün hüküm sürdü. Ruhsal ve fiziksel sağlık sorunları nedeniyle ülkeyi etkili bir şekilde yönetemedi ve kardeşi II. Abdülhamid lehine tahttan indirildi.
34. II. Abdülhamid (1842 – 1918)
    Osmanlı padişahlarının en tartışmalı isimlerinden biridir. Otokratik bir yönetim sürdürürken Pan-İslamizm’i, modern iletişim sistemlerini ve eğitimi destekledi. Çok sayıda tehdide karşı iktidarını korudu ancak 1909’da Jön Türk Devrimi’nin ardından tahttan indirildi.
35. V. Mehmed (1844 – 1918)
    Meşrutiyet döneminde büyük ölçüde sembolik bir role sahip olan padişahtı. Saltanatı; Jön Türk dönemi, Trablusgarp Savaşı, Balkan Savaşları ve Osmanlı İmparatorluğu’nun büyük toprak kayıplarına uğradığı Birinci Dünya Savaşı’nı kapsadı.
36. VI. Mehmed (1861 – 1926)
    Son Osmanlı padişahıdır. Birinci Dünya Savaşı’nın ardından imparatorluğun nihai çöküşü sırasında hüküm sürdü. Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından 1 Kasım 1922’de saltanat kaldırıldı ve böylece altı yüzyılı aşkın Osmanlı hâkimiyetine son verildi.